ALS MIJN TIJD GEKOMEN IS

Als de avondschemer valt, dan denk ik wel eens even
O, ik heb het zelden, en alleen bij volle maan
Aan mijn laatste dag, de allerlaatste van mijn leven
En ik vraag me af hoe ik me er doorheen zou slaan
We leven allemaal in zeek’re zin op een vulkaan
Niemand is het ooit gelukt de Veerman om te praten
En schrik nou niet meteen, ik ben nog goed van hart en vaten
Ik word fluitend negentig, als ik me niet vergis
Maar zou het vredig gaan, of ben ik juist in alle staten
Als mijn tijd gekomen is

Zou ik in mijn stervensuur mezelf kunnen vergeven
Mijn eeuwig onterecht gelijk, mijn trots, mijn eigenwaan
Of wordt dat op het eind mij nog es lekker ingewreven
Zouden al mijn zonden in graniet gebeiteld staan
En hoe kijk ik dan tegen alles wat ik nu doe aan
Heb ik bij mijn leven wel voldoende in de gaten
Waar het echt om draait, en wat ik net zo goed kan laten
Ben ik er wel zeker van dat ik de clou niet mis
Je kijkt wellicht heel anders naar de kosten en de baten
Als je tijd gekomen is

Als te zijner tijd mijn filiaal wordt opgeheven
Weet ik wel hoe ik het liefste dood zou willen gaan
Onbevreesd voor wat er komt, want staat er niet geschreven
Het leven is het land, de dood is als de oceaan
Die wil ik oversteken met de gratie van de zwaan
Mijn kennis van de overkant vertoont wel wat hiaten
Dus geef mij, als het leven weg vloeit uit mijn ledematen
(De reis is nooit in kaart gebracht, het reisdoel ongewis)
De kracht van kleine kinderen, de moed van frontsoldaten
Als mijn tijd gekomen is

God, help me dan een beetje alle dingen los te laten
Het maakt dan niet meer uit of ze me mee- of tegen zaten
Want wat ik denk te zijn is dan voorgoed geschiedenis
En wat ik werk’lijk ben verwondert zich dan bovenmate
Als mijn tijd gekomen is